ΠΩΛΕΙΤΑΙ!

ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ!

Έκθεση σε δημοτικό σχολείο.

Με λένε Βασιλάκη Π... και είμαι μαθητής της Γʼ τάξης δημοτικού. Ζω με τους γονείς μου, και τα αδέλφια μου, σ' ένα διαμέρισμα. Ο πατέρας μου δουλεύει σε μια κρατική εταιρία, ΟΣΕ, ΟΤΕ κάτι τέτοιο. Πάντα μιλάει με ευγνωμοσύνη για κάποιον "Αντρέα" που τον βοήθησε να βρει αυτή τη δουλειά. Είναι ήρεμος άνθρωπος συνήθως. Νευριάζει μόνο όταν βλέπει ειδήσεις και φωνάζει: "Αλήτες, μας καταστρέψατε" και άλλα τέτοια. Σε αυτές τις περιπτώσεις η μαμά μου του λέει:"Τι φωνάζεις χριστιανέ μου, εσύ δεν τους ψηφίζεις τόσα χρόνια;" κι' αυτός απαντάει:"τι να έκανα ρε γυναίκα, αν δεν ήταν ο Αντρέας θα κοιμόμασταν κάτω από καμιά γέφυρα" κι' η μαμά μου τότε του λέει:" τότε μη φωνάζεις". Ο πατέρας μου αγαπάει όοοολους τους ανθρώπους εκτός από τους μαύρους τους Ασιάτες, τους κεντροευρωπαίους(λαθρομετανάστες ή όχι)και όποιον δεν είναι Έλληνας. Για τους μετανάστες λέει συνήθως:" τους μαζέψαμε εδώ χάμω και τρώνε το ψωμί του κοσμάκη". Είναι ψηλός και μελαχρινός. Η μαμά μου είναι νεότερη του.Παντρευτήκαν με προξενιό.Δεν δουλεύει και μας προσέχει όλους. Ο αδερφός μου πάει στην πρώτη λυκείου.Το μόνο που τον ενδιαφέρει απ' το σχολείο είναι η γυμναστική και το διάλλειμα. Στη ζούλα τον είδα κανα δυο φορές να καπνίζει. Είναι λίγο αδύνατος σε όλα τα μαθήματα. Ο καθηγητής του των μαθηματικών του είπε ότι αν θα πήγαινε να του κάνει ιδιαίτερα μαθήματα θα τον βοηθούσε να περάσει το μάθημα με καλό βαθμό. Όταν το είπε στον πατέρα αυτός έβριζε για κανα μισάωρο. Μόλις ηρέμησε τηλεφώνησε στον καθηγητή να κανονίσουν για τα ιδιαίτερα. Η αδερφή μου είναι η μεγαλύτερη και τελειώνει το λύκειο. Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στο σχολείο, το φροντιστήριο και το κινητό της τηλέφωνο. Αυτό που την ενδιαφέρει άμεσα είναι να βρει εισιτήριο για τη συναυλία του Σάκη. Για μένα ο πατέρας μου κάνει σχέδια να με σπουδάσει γιατρό ή δικηγόρο. Εγώ όμως θέλω να ακολουθήσω το επάγγελμα του γείτονα μας. Έχει μονοκατοικία με πισίνα, σπουδάζει το γιο του στην Αγγλία, ακριβό αυτοκίνητο και ζει πλούσια χωρίς να δουλεύει η γυναίκα του. Είναι εφοριακός υπάλληλος. Αυτό θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω!!!

To καινούριο teletubie!

Μουσική ιστορία!

16 χρόνια χωρίς τον μουστάκια...

Κάποιοι δεν έχουν ακούσει ποτέ το όνομα του Φρανκ Ζάππα. Ακόμα περισσότεροι δεν έχουν ακούσει ποτέ την μουσική του, και ελάχιστοι γνωρίζουν ότι κάπου στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '60 είχε συλληφθεί από την αστυνομία στο στούντιο που διατηρούσε, με την κατηγορία της πορνογραφίας.

Σύμφωνα με την πλέον επικρατούσα άποψη, ο Ζάππα έπεσε στην παγίδα ενός μυστικού αστυνομικού όταν ηχογράφησε για λογαριασμό του μαζί με μία φίλη του μια ηχητική πορνογραφική κασέτα. Σύμφωνα με άλλες θεωρίες, δεν ήταν μόνο ηχητική η κασέτα, αλλά κανονική βιντεοκασέτα, και δεν ήταν καν η πρώτη φορά που ο Φρανκ έκανε κάτι τέτοιο.



Στην πραγματικότητα, δεν έχει καμία σημασία!
Σημασία έχει ότι ο Ζάππα ήταν πάντα μπροστά από την εποχή του.
Με σισιλιάνικο, ελληνικό, γαλλικό και λιβανέζικο αίμα να κυλάει στις φλέβες του, ο Φρανκ έμοιαζε με πολυεθνική μίξη που τρώει κρουασάν με γέμιση απο γύρο και χούμους και ελιές για γαρνιτούρα..
Ο ίδιος είχε πει κάποτε "όταν γεννήθηκα, ήμουν μπλε και όλοι νόμιζαν πως θα πεθάνω. Τελικά έζησα"

Μυστήρια φυσιογνωμία. Άγνωστος ακόμα και για αυτούς που έχουν ακούσει τη μουσική του και έχουν διαβάσει άπειρες βιογραφίες και ιστορίες από την ζωή του.
Ποιοι από όσους κοπανιούνται σαν τα ψάρια στο άκουσμα του 'smoke on the water', γνωρίζουν ότι το τραγούδι μιλάει για την φωτιά που έβαλε ένας τρελός στο καζίνο της λίμνης Μοντρό, κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας του Ζάππα; Οι deep purple βρίσκονταν σε ένα ξενοδοχείο στην απέναντι πλευρά της λίμνης και έβλεπαν τους καπνούς να υψώνονται πάνω από το νερό.. voilà : smoke on the water

και πάλι βέβαια, το μυστήριο υπάρχει. Ποιος ήταν ο τύπος που ονόμασε τα 4 παιδιά του:

1. Moon Unit (ΑΚΑ σεληνιακή μονάδα)
2. Dweezil
3. Ahmet Emuukha Rodan
4. Diva Thin Muffin Pigeen
και γιατί να το κάνει αυτό;

Τι είδους άνθρωπος θα μπορούσε να τσακωθεί με τον κολλητό του για την χρήση του καλλιτεχνικού ονόματος "captain beefheart";

Ήταν ένας σοβαρός avant-garde καλλιτέχνης, μια πρωτοποριακή μουσική διάνοια ή ήταν ένας χαβαλές που μας δούλευε και εξακολουθεί να μας δουλεύει κανονικά;

Μουσικά μιλώντας και έχοντας ακούσει περίπου 15 δισκογραφικές δουλειές του, μπορώ να σας πω ότι δεν έχω καταλάβει ακόμα τίποτα. Ούτε καν τι μουσική παίζει.
Ήταν Ροκ; Ήταν τζαζ; Ήταν fusion; Ήταν ένα τζαμάρισμα από 10 βιρτουόζους;
Σίγουρα, συνήθως ήταν ωραίο, αλλά τι ήταν;

Ο όρος "avant-garde", είναι μια μαλακία επινόηση, αφού περιγράφοντας μια μουσική ως προοδευτική ή πειραματική, ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, δεν περιγράφεις μουσική αλλά τεχνική.
Αν βάλω 5 χορδές σε ένα τελάρο και παίξω μουσική θα είμαι avant-garde μουσικός;
Ο Πουλικάκος παίζοντας μπουκαλοφον είναι avant-garde μουσικός;
Μην κουράζεστε.. Ο όρος avant-garde, δεν περιγράφει τον Ζάππα. Ο Ζάππα είναι μια κατηγορία μόνος του.

Στις 4 Δεκεμβρίου, κλείνουν 16 χρόνια από τον θάνατο του. 16 χρόνια από τον θάνατο του πιο άγνωστου σπουδαίου της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Μιας σπάνιας προσωπικότητας που συνδύαζε τον ακραίο χαβαλέ με τον ακραίο επαγγελματισμό. Ένα σπουδαίο και μοναδικό ταλέντο.

Ο Ζάππα θα παραμείνει άγνωστος, ιδίως στη χώρα μας, αλλά δεν θα πάψει να είναι one of its kind. Ένας και μοναδικός. Μια κατηγορία μόνος του.
Shut Up 'n Play Yer Guitar λοιπόν…

**φωτογραφίες ταυτότητας;;;

Aυτά είναι τα αναπτυξιακά έργα

Πληρώνετε διόδια στη Γεφυρα Ρίου-Αντιρρίου;

Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ ή 252 δισ. δραχμές. Από αυτά:

· Το 10% (74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.

· Το 40% (296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.

· Το υπόλοιπο 50% (370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)

Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία, δηλαδή 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους 736%.

Δεν είναι κι άσχημα!

Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ. δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.

Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.

(σ.σ. ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ: Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.)

Αυτού του είδους οι δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο) να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του και εφτά φορές άλλα τόσα στα επόμενα 31 χρόνια. Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μαλάκας; Ναι, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς.

Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής:

· 101 δισ. (δηλαδή όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και

· 579 δισ. (δηλαδή όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης.

Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα 2,7 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος. (Σχεδόν τρεις. Από εκεί πρέπει να βγήκε αυτό που λένε «Τρεις Γέφυρες»).

Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται ΣΔΙΤ- «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες.

Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 2,7 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ, ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.

Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.), δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια. Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της.

Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο) και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.

Αλλά το πιο άσχετο απ’ όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν. Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό).

Υπ’ αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φεριμπότ.

Oλ’ αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

netakias.wordpress.com

Μετά θα φταίω εγώ εάν σπάσω τις μπάρες…μου; Για το λόγο αυτό ΑΣ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΕΜΠΑΡΓΚΟ ΧΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ...Πείτε ότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ...!!!

"Ποίημα στους φίλους" J. L. Borges.wmv